2025 stond in het teken van herstellen van mijn ‘eetstoornis’. Begin dit jaar heb ik mij aangemeld bij een kliniek, gespecialiseerd in eetstoornissen. Met vlag en wimpel kwam ik door de voorrondes heen en met de diagnose BED (Binge Eating Disorder) was ik welkom voor behandeling. Maar wel op voorwaarde dat ik schematherapie daarnaast zou gaan doen.

Ik ben nu 53 jaar en heb in mijn leven zoveel therapieën gevolgd, dat ik daar echt moe van ben. Ik bedankte voor het aanbod en ben verder gaan zoeken. Ik geloof namelijk in “er leiden meer wegen naar Rome” en heb mij aangesloten bij een anonieme zelfhulpgroep; EDA. En hier ligt voor mij de oplossing. Ik ben een dankbaar mens en wil heel graag de ‘boodschap’ uitdragen naar mensen die nog worstelen met een eetstoornis, zowel binnen als buiten deze zelfhulpgroep. Want er zijn veel mensen die zich niet comfortabel voelen in zo’n groep. En dat is oké. Iedereen heeft hierin zijn eigen weg te bewandelen. Maar 1 ding is zeker voor mij; herstellen van een eetstoornis is wel degelijk mogelijk!!

Als kind was ik al een “meisjes-meisje”. Wanneer ik een broek aan moest van mijn moeder, dan zette ik het op een brullen. Jurken dragen, er mooi uit willen zien, dansen, shinen…het zat er al vroeg in. Mijn eigenwaarde hing al snel af aan ‘hoe mooi ik was’; het lieve meisje met de lange krullen. Vooral mijn oma showde graag met mij. En daarnaast werd mijn ‘bescheidenheid’ geprezen als een ‘talent’ waar ik trots op mocht zijn. En zo is al vroeg ‘het lieve meisjes-syndroom’ bij mij geboren. En ik ben niet de enige, als ik om mij heen kijk in de maatschappij.

Ik groeide op in een gezin, als oudste van 4 kinderen. Alcoholisme van mijn vader en seksueel misbruik door hem hebben mij voor het leven getekend. Mijn moeder was een lieve moeder, maar niet in staat in die tijd om mij te kunnen beschermen. Daardoor ben ik noodgedwongen te jong op eigen benen gaan staan. Eten, vooral chocola, heeft mijn leven gered…

Ik weet nu; een eetstoornis gaat niet over ‘eten’. Google maar eens; “een eetstoornis is een psychische aandoening waarbij je veel bezig bent met eten, je gewicht of hoe je lichaam eruit ziet. Dit kan je leven flink beïnvloeden. Eten zorgt vaak voor stress of schuldgevoelens. Achter eetproblemen zitten vaak diepere problemen, zoals onzekerheid, angst of behoefte aan controle.”

Het programma wat bij EDA wordt gebruikt is het ’12-stappen programma van Minnesota’. Met dit programma heb ik mijn alcoholverslaving ook overwonnen een aantal jaren terug. Dus ik ben super fan van dit programma!

Het geheim van dit programma? Dat is voor iedereen weer heel persoonlijk en anders. Maar voor mij is het ‘het fellowship’, zoals de zelfhulpgroep genoemd wordt, een veilige plek waar ik 100% mezelf mag en kan zijn. Mijn diepste pijnlijke geheimen, met steun, mag ik aankijken. Dat is ontzettend moeilijk, maar is de enige weg naar herstel voor mij. Al mijn ‘diep opgeborgen en onverwerkte emoties’ heb ik met mijn ‘sponsor’ naar boven gehaald, doorvoeld en ze mochten er allemaal zijn. En nu hebben ze een plek in mijn leven, maar bepalen niet meer mijn dagelijkse ‘eetgedrag’ in het ‘hier en nu’. Ook mijn belemmerende karakter trekken en overtuigingen heb ik onder de loep genomen en ben mezelf opnieuw aan het ‘programmeren’ en ontbrekende levensvaardigheden aanleren. Precies zoals ik graag wil zijn. Nix zweverigs en nix onmogelijk! Wie had dat gedacht! Ik absoluut niet!

Mijn eetstoornis heeft mij heel veel geleerd;

-      Het is zeker geen gebrek aan motivatie

-      Het is ook geen gebrek aan kennis over voeding

-      Ik ben niet de enige en er is echt een oplossing



Mijn levensverhaal ging niet over rozen; ik heb veel meegemaakt. Ik kan er boeken over schrijven. Maar mijn zielsmissie is om mensen te helpen die nog worstelen met ‘het leven’. Ik ben blij dat ik “Jezelfupgraden.nl” opgezet heb. Op deze manier hoop ik mensen te helpen, die het wiel niet alleen hoeven uit te vinden. Dat heb ik al gedaan. Mensen in hun kracht zetten is mijn doel en is mijn bijdrage aan hopelijk een liefdevollere en verdraagzamere wereld. Want echt, we hoeven het niet alleen meer te doen! Samen leren, samen doen, samen weer plezier maken! Dat is pas LEVEN ipv OVERLEVEN!

Liefs,

Jennifer